Intrinsieke motivatie (2)
20/11/2011
Onlangs bezocht ik een congres over maatschappelijk vastgoed. Het gaat de hele dag over wat er mis is in de sector, waarom de samenwerking tussen betrokken partijen niet lukt, hoe het rendement te meten, wie betaalt de tekorten, etc. Maar als je goed luistert, noemen alle sprekers, bij alle casusbesprekingen, persoonlijke kwaliteiten van mensen als succesfactor. Het gaat om durf, leiderschap, doorzettingsvermogen, de wil om te verbinden i.p.v. te concurreren, je kwetsbaar op te stellen, open, eerlijk én origineel te zijn.
Waarom zijn we zo bang om vast te stellen dat het succes van projecten gewoon best vaak afhangt van de juiste persoon op de juiste plek?! Gek hoor. Iemand die ervoor wil gaan en het enthousiasme op alle betrokkenen overbrengt om er samen iets moois van te maken, en die niet op zoek hoeft naar externe motivatie in de vorm van efficientie of rendement, zo iemand is toch eigenlijk bij álle projecten nodig?
Intrinsieke motivatie (1)
18/11/2011
Iedereen in ‘wijkenland’ kent Nel de Jager. En het voorbeeld van de succesvolle revitalisering van de Haarlemmerdijk en -straat. In 25 jaar ging deze straat van een verpauperd gebied naar één van de populairste winkelstraten in Nederland. Haar voorbeeld heeft veel navolging gehad. Overal in het land werden ‘winkelstraatmanagers’ aangesteld. Pas las ik weer een juichend stuk over Nel en haar aanpak. Pas nu begrijp ik ook waarom de aanpak op andere plekken niet of nauwelijks van de grond kwam.
Nel de Jager deed het voor niets. Zij heeft zich al die jaren belangeloos, vanuit haar eigen overtuiging en drijfveren als buurtbewoner, ingezet voor de straat die haar zo aan het hart ging. Pas sinds kort is er een bescheiden budget voor haar diensten beschikbaar. Zij had dus geen opdrachtgever(s), maar streefde haar eigen idealen na. Vanuit haar eigen, intrinsieke motivatie om de buurt een betere plek te maken. En dat werkt!
Cultureel Jongeren Centrum
19/10/2011
Door Sacha
Het maatschappelijk hart ‘runs in de family’: mijn schoonzus blijkt plannen te hebben om een Cultureel Jongeren Centrum (CJC) op te richten in haar woonplaats! Als we haar verhalen zo aanhoren, blijkt dat kleine dorpen ook lijden aan ‘grootstedelijke problemen’: jongeren zorgen voor overlast door een gebrek aan een eigen plek waar aansprekende activiteiten worden georganiseerd, en door een gebrek aan begrip van volwassenen voor hun behoeften en wensen. Organisaties die zich (wel) met jongeren bezig houden, staan niet hoog op de agenda, of mensen met hetzelfde doel werken langs elkaar heen.
Hier ligt een mooie kans om onze kennis en ervaring te bundelen, met als doel een plan op te stellen voor de oprichting van het CJC! Komende vrijdag gaan we er de hele dag aan werken. En daarna? Veel lobbyen in de directe omgeving. En op zoek naar plekken waar zoiets al eens is gedaan om inspiratie op te doen… We hebben er zin in!
Resultaten meten door verhalen te vertellen
22/09/2011
Door Sacha
Vorige week een workshop ‘storytelling’ georganiseerd in het kader van het wonen, welzijn, zorg-project in Apeldoorn. Het bevestigde mijn gevoel dat verhalen vertellen een goed instrument is om resultaten binnen projecten met elkaar te delen. Natuurlijk moet er ook aandacht zijn voor ‘de cijfers’, maar vaak zijn verhalen een veel krachtiger middel om duidelijk te maken dat een project ‘werkt’.
Zoals in het voobeeld van de vrouwenstudio in Roosendaal, een laagdrempelige plek ‘speciaal voor díé vrouwen uit de wijk, die anders niet zo gemakkelijk hun huis uitkomen of deelnemen aan activiteiten. Nadat de studio een half jaar geleden is opengegaan, is bijgehouden hoeveel vrouwen er zijn langsgeweest of hebben deelgenomen aan activiteiten. Dat geeft je een idee van het succes. Maar omdat de studio er eerst niet was, en er dus geen vergelijkingsmateriaal is, geeft het volgende verhaal een veel betere inkijk in wat het project voor veel vrouwen in de buurt betekent.
Een jonge vrouw uit Marokko kwam naar Nederland om te trouwen. In Marokko had zij een groot sociaal leven, ze studeerde, had al haar familie om zich heen, voelde zich een moderne, vrije vrouw. In Nederland sprak ze de taal niet, kende niemand en kon geen werk vinden. Ze vereenzaamde, werd depressief, durfde niet meer naar buiten. Een buurvrouw nam haar mee naar de vrouwenstudio. Stapje voor stapje kroop ze uit haar schulp. Nu zit zij vol energie en is er altijd een lach op haar gezicht. Ze helpt andere vrouwen en geeft zelfs les in de vrouwenstudio!
Dat is pas een mooi resultaat, toch?! En zeker als je wel 100 van dit soort verhalen kunt vertellen over het project. Hoeveel bezoekers er daadwerkelijk binnenkomen is als meetinstrument voor succes dan eigenlijk al niet zo belangrijk meer…
De 
Tegenwoordig lijkt onze arbeidsproductiviteit te worden gemeten in het aantal e-mails dat we aan elkaar versturen. Veel mensen raken het overzicht kwijt en beginnen behoefte te krijgen aan een leukere, efficiëntere en 